طبق سنتي 200 ساله مردم خطه ولايتمدار كاشان و آران و بيدگل در روز 21 رمضان سالروز شهادت مولاي متقيان در جوار ملكوتي فرزند بلافصلش هلال بن علي (ع) در آران و بيدگل جمع شده و در مراسمي باشكوه به عزاداري مي‌پردازند.

به گزارش خبرگزاري فارس از كاشان، عاشقان اهل بيت (ع) در اين خطه كويري نسبت به برگزاري اين مراسم سنتي مذهبي در جوار تنها فرزند بلافصل امام علي(ع) در ايران اهتمامي ويژه دارند و اين تعصب منحصر به‌فردشان جلوه‌هايي زيبا از دلدادگي‌شان به خاندان ولايت به نمايش مي‌گذارد. از بامداد طلوع اسلام، ايرانيان با ذكاوت، طريقه زندگي و شيوه روشنايي را از آئين آسماني محمد مصطفي(ص) آموختند و با پيروي از مكتب جهان شمول او خود را از تيرگي جهل و ظلمت گمراهي رهانيدند. ديري نپاييد كه ايران، خاستگاه تشيع شد و فرزندان خاندان رسول گرامي اسلام(ص) در مقاطعي كه مورد آزار و اذيت سلاطين و حكام جور و ظلم قرار مي‌گرفتند به ايران هجرت مي‌كردند و مورد استقبال مؤمنان و موحداني قرار مي‌گرفتند كه دلباخته رسول راستين و آئين جاودانه‌اش بودند. از جمله امام‌زادگان عظيم الشأن كه از رهگذر ظلم و ستم حاكمان ستمگر در سده نخستين هجري و به عنوان عطيه‌اي الهي و يادگاري از گلستان آل‌طه به سرزمين دوستداران اهل بيت(ع) مهاجرت كرد، حضرت محمد هلال بن علي(ع) ملقب به محمد اوسط و مشهور به هلال علي است. اين گوهر صدف امامت كه بعد از واقعه عاشورا به همراه ديگر برادرش عون بن علي(ع) مدينه را مجالي براي زندگي نيافته و فشار ظالمان وقت را تحمل‌ناپذير مي‌يابد و دلي خونين از مصيبت فرزند دلبند زهراي اطهر(س)، حضرت سيدالشهدا(ع) و ياران باوفايش دارد، راه هجرت در پيش مي‌گيرد. منزل به منزل و وادي به وادي راه مي‌سپارند و در هر اقليمي كه حاكمان جور ردپايي از خاندان اهل بيت (ع) مي‌يابند تيغ مرگ برمي‌كشند و آنان را تعقيب مي‌كنند تا اينكه در كارزاري نابرابر، عون بن علي (ع) شربت شهادت مي‌نوشد و هلال بن علي(ع) به ناگزير معركه جنگ را ترك گفته و با استفاده از تاريكي شب به سوي سرنوشتي نامعلوم حركت مي‌كند. اين ستاره پر فروغ خاندان عصمت و طهارت كه از سويي درد هجران ياران و برادران در سينه دارد و از سوي ديگر پيكرش به تيغ دشمنان دين خدا مجروح و پرجراحت گرديده پس از روزها و شب‌ها تعقيب و گريز در سرزمين آرام دشتي در منطقه آران، كه در آن زمان در قلمرو حكومت قم و كاشان بوده است، در پناه پيرمردي مؤمن و خداترس و با بصيرت بنام بابايعقوب آرام مي‌گيرد. سه سال پاياني عمر گرانبارش را در كنار اين بنده صالح خدا به راز و نياز با خالق خويش مي‌پردازد تا اينكه در شبي از شب‌هاي زيباي خدا و در ماه مهماني خدا، رسول خدا(ص) را در خواب مي‌بيند و از او مژده مهماني و پيوستن به جد بزرگوار و پدر گرامي‌اش را مي‌شنود و او با دلي مالامال از عشق به رسول خدا(ص) مهياي ديار دوست مي‌گردد. از آن پس مزار او مركز و ميعاد دوستداران اهل بيت(ع) و مطاف عاشقاني مي‌شود كه تا به امروز نسل به نسل و به عنوان ميراثي جاودانه آيين عزادار آن بقعه شريف برپاست. حدود دو قرن پيش كه عالمي صاحب نام و با فضيلت بنام آيت‌الله ملا حبيب‌الله شريف كاشاني در شبي از شب‌هاي آسماني و در رؤيايي معنوي، گلايه رسول خدا(ص) از عدم زيارت فرزندي از فرزندانش را در خطه آران مي‌شنود، خود همراه كارواني از مؤمنان كاشاني براي عرض ارادت به آستان مقدس فرزند علي بن ابيطالب(ع) با پاي پياده به راه مي‌افتد و زائر بارگاه نوراني حضرت محمد هلال بن علي(ع) مي‌شود. در آن زمان كه دشت آران با مركز آبادي فاصله‌اي داشته بر اثر توجه ويژه علما، مؤمنان و ساكنان و مجاوران بقعه امامزاده در قلب شهر قرار گرفته است. از همان زمان، 21 رمضان سالروز شهادت مولي الموحدين علي بن ابيطالب(ع)، روز زيارتي حضرت محمد هلال(ع) نام مي‌گيرد و هيئات مذهبي و عاشقان اهل بيت(ع) از شهرهاي اطراف به‌ويژه كاشان در صحن مطهرش حضور يافته و با تسليت به محضرش به اقامه عزا مي‌پردازند. اين امامزاده لازم‌التعظيم كه فرزند بي‌واسطه نخستين معصوم اميرمؤمنان علي بن ابيطالب‌(ع) است كه نسب مادري‌اش به دختر رسول خدا(ص) مي‌رسد. اينك بي‌قراران عشق علوي را مي‌توان در اين بارگاه نوراني به تماشا نشست كه چنان پروانه‌وار در همه ايام و اوقات، در مطاف حرمش مي‌چرخند و چراغ اين بقعه را روشن نگاه داشته‌اند تا پرچم دين رسول خدا (ص) و مكتب تشيع علوي را براي روزگاران به ميراث نهند و در امتداد تاريخ اطاعت‌پذيري و ارادت خود به رسول خدا و خاندان پاكش را به نمايش گذارند. حرم حضرت محمد هلال بن علي(ع) اينك نگين انگشتري كوير و نجف اشرف ايرانيان عاشق علي(ع) و آل اوست و طبق سنتي 200 ساله مردم خطه ولايتمدار كاشان و آران وبيدگل در روز 21 رمضان سالروز شهادت مولاي متقيان در جوار ملكوتي فرزند بلافصلش هلال بن علي(ع) در آران و بيدگل جمع شده و در مراسمي باشكوه به عزاداراي مي‌پردازند.